عوارض خودایمنی روماتیسمی ناشی از مهارکننده‌های ایمنی شدیدتر از آنچه گزارش شده بود

بر اساس یک مطالعه جدید، عوارض خودایمنی روماتیسمی (rh-irAEs) در بیماران تحت درمان با مهارکننده‌های ایمنی (ICIs) معمولاً متوسط یا شدید هستند و بیش از یک‌سوم این بیماران به دلیل این عوارض مجبور به قطع دائمی درمان می‌شوند. این مطالعه به تاریخ 8 سپتامبر در نشریه ACR Open Rheumatology منتشر شده است.

دکتر دیدزیس گایلیس از بیمارستان دانشگاه لودویگ-ماکسیمیلیان در مونیخ و همکارانش، ویژگی‌های بالینی، درمان و نتایج rh-irAEs را در یک ثبت‌نام چندمرکزی و مشاهده‌ای از بزرگسالان دریافت‌کننده ICIs توصیف کرده‌اند. تا تاریخ 1 ژانویه 2026، 60 بیمار در این مطالعه گنجانده شدند که 40 درصد آن‌ها مبتلا به ملانوما بودند.

نتایج نشان می‌دهد که شایع‌ترین نوع عارضه، آرتریت روماتوئید مانند پلی‌آرتریت بوده و به دنبال آن، سندرم‌های مشابه پلی‌میالژی روماتیکا و اسپوندیلیت محیطی قرار دارند (به ترتیب 41.7، 18.3 و 11.7 درصد). بیماران جوان‌تر بیشتر به سندرم اسپوندیلیت محوری مبتلا بودند. نود درصد بیماران دچار rh-irAEs متوسط یا شدید بودند و 23.3 و 38.3 درصد آن‌ها نیاز به بستری شدن و قطع دائمی درمان داشتند.

در این مطالعه، 85 درصد بیماران از گلوکوکورتیکوئیدهای سیستمیک استفاده کردند و 58.3 و 53.3 درصد آن‌ها به درمان‌های ایمنی‌مدولاسیون دوم خط نیاز داشتند. به طور کلی، 33.3 و 51.7 درصد بیماران به بهبودی کامل و نسبی دست یافتند. همچنین، 15 درصد بیماران دچار پیشرفت سرطان شدند و 28.1 درصد نیاز به درمان دوم خط داشتند. قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نیاز به درمان سیستمیک دوم خط، جنسیت مرد بود.

نویسندگان این مطالعه اشاره کردند که به طرز قابل توجهی، 53.3 درصد بیماران به درمان ایمنی‌مدولاسیون فراتر از گلوکوکورتیکوئیدها نیاز داشتند و تقاضای درمانی برای rh-irAEs، به ویژه در محیط‌های ارجاعی روماتولوژی، بیشتر از آنچه که قبلاً گزارش شده بود، است.