زنان مبتلا به اختلالات درد مزمن لگنی معمولاً ترجیح میدهند که برای مدت طولانیتری بنشینند تا درد خود را کاهش دهند، اما این وضعیت میتواند به سلامت کلی آنها آسیب برساند. اکنون، یک ابزار هوش مصنوعی جدید میتواند پیشبینی کند که چه زمانی این زنان در معرض نشستن طولانیمدت هستند و قبل از وقوع این وضعیت، آنها را به حرکت تشویق کند.
این یافتهها در نشریه npj Women’s Health منتشر شده است. با استفاده از این برنامه هوش مصنوعی، گوشیهای هوشمند یا ساعتهای هوشمند میتوانند زنان را در زمانهای مناسب به بلند شدن و پیادهروی کوتاه ترغیب کنند. ایپک انساری، محقق ارشد این مطالعه و استاد دستیار هوش مصنوعی و سلامت انسان در دانشکده پزشکی آیکان در نیویورک، گفت: «هدف ما این بود که مشخص کنیم آیا دستگاههای پوشیدنی روزمره میتوانند به عنوان یک سیستم هشداردهنده زودهنگام برای نشستن طولانیمدت در زنان مبتلا به درد مزمن لگنی عمل کنند.»
وی افزود: «به جای ارائه مشاورههای عمومی پس از وقوع، ما میخواستیم ببینیم آیا میتوانیم این لحظات را پیشبینی کنیم و با ارائه هشدارهای ساده و بهموقع که به طور طبیعی در زندگی روزمره آنها جا میگیرد، از آنها حمایت کنیم.»
حدود یک زن از هر هفت زن به درد مزمن لگنی مبتلا است که به شرایطی مانند اندومتریوز و فیبرومهای رحمی مرتبط است. در این مطالعه، محققان دادههای Fitbit 134 زن مبتلا به درد مزمن لگنی، عمدتاً اندومتریوز، و 61 داوطلب سالم را تحلیل کردند. آنها اطلاعات دقیقه به دقیقهای درباره فعالیت بدنی، ضربان قلب و خواب را به مدت حداکثر 90 روز برای هر زن جمعآوری کردند.
تیم تحقیقاتی سپس هوش مصنوعی را آموزش داد تا سطح فعالیت زنان را یک ساعت جلوتر پیشبینی کند و این پیشبینیها را به دورههای 15 دقیقهای نشستن در ساعات بیداری محدود کرد. این دورههای 15 دقیقهای به عنوان یک فرصت مناسب برای حرکت کوتاه، که محققان آن را «اسنک ورزشی» نامیدند، در نظر گرفته شد.
جانس یگمینات، محقق اصلی این مطالعه، گفت: «ما از عملکرد خوب سادهترین مدلها شگفتزده شدیم. هوش مصنوعی پیچیده همیشه بهتر نیست.» این مدلهای سادهتر میتوانند به راحتی روی گوشی، ساعت هوشمند یا دستگاههای پوشیدنی افراد کار کنند و در عین حال حریم خصوصی را نیز حفظ کنند.
در نهایت، این ابزارها میتوانند به عنوان ابزارهای سلامت دیجیتال عمل کنند که بیشتر شبیه یک مربی شخصی هستند تا یک هوش مصنوعی آزاردهنده. این هوش مصنوعی میتواند چند هشدار معنادار در روز ارائه دهد و از ارسال اعلانهای مزاحم که معمولاً باعث میشوند افراد بیتوجه شوند، خودداری کند.
انساری گفت: «این مطالعه نشان میدهد که پیشبینی نشستن طولانیمدت ممکن است، حتی اگر فرد دارای شرایط مزمن باشد که ممکن است بر روال روزانهاش تأثیر بگذارد. مرحله بعدی تعیین این است که آیا ارائه هشدارهای حرکتی شخصیسازی شده بر اساس این پیشبینیها واقعاً به کاهش زمان نشستن، بهبود علائم و افزایش کیفیت زندگی کمک میکند یا خیر. این سوالات نیاز به آزمایشهای بالینی آینده دارد.»




دیدگاه و پرسش