در تاریخ 6 اکتبر 2026، کنی بلوئت، مردی از کایل، تگزاس، که بیش از یک دهه پیش به بیماری ریوی مبتلا شده بود، با مشکلات تنفسی شدیدی مواجه شد که زندگی روزمره‌اش را تحت تأثیر قرار داد. همسرش، سیندی، گفت که این حملات تنفسی به قدری ترسناک بودند که او احساس می‌کرد نمی‌تواند نفس بکشد. این حملات معمولاً چند دقیقه بیشتر طول نمی‌کشیدند، اما به طور فزاینده‌ای تکرار می‌شدند.
در تاریخ 2 ژوئن، پزشک متخصص ریه بلوئت برای او دارویی تجویز کرد تا مشکلات تنفسی ناشی از بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) را بهبود بخشد. اما دو روز بعد، او ایمیلی از داروخانه Walgreens دریافت کرد که در آن اعلام شده بود به دلیل یک مشکل بیمه، تأمین دارو به تأخیر افتاده است. سیندی گفت: «او امیدوار بود که این دارو مؤثر باشد.»
تأخیرها و رد درخواست‌های بیمه به یکی از مشکلات بزرگ سیستم بهداشت و درمان آمریکا تبدیل شده است. بر اساس یک نظرسنجی در ژانویه، نزدیک به 70 درصد بزرگسالان این مشکل را «بزرگ» توصیف کردند. در سال 2025، پس از تیراندازی به مدیرعامل UnitedHealthcare، دولت ترامپ وعده‌ای عمومی برای حذف موانع دسترسی به درمان‌های تجویز شده توسط پزشکان را اعلام کرد، اما این وعده به صورت داوطلبانه بود و هیچ مجازاتی برای عدم رعایت آن وجود ندارد.
سیندی پس از مرگ همسرش، به دنبال پاسخ‌هایی از Medicare و داروخانه Walgreens بود. او متوجه شد که داروی تجویزی به دلیل عدم وجود یک کد تشخیصی از پزشک، به درستی پردازش نشده است. این موضوع باعث شد تا او به این فکر کند که آیا اگر این تأخیر وجود نداشت، آیا همسرش تصمیم به خودکشی می‌گرفت یا نه.
در شب 7 ژوئن، پس از آخرین حمله COPD همسرش، سیندی صدای بلندی شنید و متوجه شد که کنی خودکشی کرده است. او در یادداشتی که از خود به جا گذاشته بود، به سیندی گفت که به دلیل وضعیت سلامتی‌اش نمی‌تواند ادامه دهد. سیندی گفت: «شاید اگر او به موقع داروهایش را دریافت کرده بود، امروز اینجا بود و ما سال‌های بیشتری را با هم می‌گذرانیدیم.»
دیدگاه و پرسش