بر اساس یک مطالعه جدید، بزرگسالانی که به‌طور تصادفی دچار شکستگی مهره‌ای شده‌اند، با افزایش خطر نسبی ابتلا به میلوما مواجه هستند، هرچند که خطر مطلق پنج‌ساله این بیماری در آنها نسبتاً کم است. این نتایج در نامه‌ای تحقیقاتی که در تاریخ ۱۸ سپتامبر در نشریه «لکمی» منتشر شده، ارائه شده است.
راسموس رنوموس، پزشک از بیمارستان دانشگاه کپنهاگ در دانمارک و همکارانش، خطر ابتلا به میلوما و سرطان‌های غیرخونی را در بزرگسالانی که دچار شکستگی مهره‌ای تصادفی شده‌اند، بررسی کردند. این مطالعه شامل ۹۰۵۹ فردی بود که در سنین ۴۰ تا ۹۴ سال تحت اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) قرار گرفته بودند.
نتایج نشان داد که ۱۷.۳ درصد از شرکت‌کنندگان دارای هر نوع شکستگی مهره‌ای در اسکن CT بودند. از این تعداد، ۹.۶ درصد دچار شکستگی درجه ۱ و ۷.۷ درصد دچار شکستگی‌های درجه ۲ یا ۳ بودند. محققان دریافتند که افرادی که هر نوع شکستگی مهره‌ای دارند، نسبت به افرادی که فاقد شکستگی مهره‌ای هستند، با خطر نسبی بیشتری برای ابتلا به میلوما مواجه‌اند (نسبت خطر چندمتغیره تنظیم شده، ۳.۷۳). این خطر در افرادی که دچار شکستگی‌های درجه ۲ تا ۳ بودند، بیشتر بود (نسبت خطر، ۴.۹۹).
خطرات مطلق پنج‌ساله برای میلوما در زنان به ترتیب ۰.۰۷، ۰.۱۷ و ۰.۴۳ درصد برای افرادی که فاقد شکستگی مهره‌ای، دارای شکستگی درجه ۱ و دارای شکستگی‌های درجه ۲ تا ۳ بودند، گزارش شده است. برای مردان، برآوردهای خطر بیشتر بود و خطرات پنج‌ساله به ترتیب ۰.۱۰، ۰.۲۴ و ۰.۶۳ درصد بود. حتی در میان افراد مسن‌ترین که دچار شکستگی‌های درجه ۲ تا ۳ بودند، خطر مطلق پنج‌ساله ابتلا به میلوما نیز کم بود (خطرات پنج‌ساله، ۱.۱۱ و ۱.۵۶ درصد در زنان و مردان ۸۰ ساله به ترتیب).
نویسندگان این مطالعه اشاره کردند که ارزیابی افراد با شکستگی‌های مهره‌ای تصادفی برای وجود میلوما یا سرطان‌های غیرخونی، در صورتی که علائم یا یافته‌های بالینی دیگری که مشکوک به بدخیمی باشد وجود نداشته باشد، احتمالاً فایده‌ای ندارد.
دیدگاه و پرسش